Wstęp

Opisy

Artykuły

Zdjęcia

Grafiki i
Gadżety

Linki

Wstęp historyczny
Nazwa Oreocereus po raz pierwszy pojawiła się w klasyfikacji Alwina Bergera w 1905r., jako podrodzaj rodzaju Cereus, dla jedynego wówczas znanego gatunku - C. celsianus. W 1909r. Oreocereus został podniesiony do rangi rodzaju przez Vinzenzo Riccobono. Kilka gatunków zostało też w przeszłości opisanych w utworzonym przez Brittona i Rosego rodzaju Arequipa, a jeden w rodzaju Morawetzia - utworzonym przez Curta Backeberga. Część gatunków była też klasyfikowana w rodzaju Borzicactus.

Występowanie
Nazwa rodzaju oznacza "górski cereus" - kaktusy te rosną w Andach - w Boliwii, Argentynie, Peru i Chile, czasem nawet powyżej 4000 m npm, najczęściej na zboczach górskich.

Ogólna charakterystyka
Oreocereusy to krzaczaste kaktusy, zwykle pokryte gęstymi, jasnymi włosami, o czerwonych lub purpurowych dziennych kwiatach.

Gatunki
O. celsianus (Lemaire 1850) Riccobono 1909
O. doelzianus (Backeberg 1936) Borg 1937
O. hempelianus (Gurke 1906) D. R. Hunt 1987
O. leucotrichus (Philippi 1891) Wagenknecht 1956
O. pseudofossulatus D. R. Hunt 1991
O. ritteri Cullmann 1958
O. tacnaensis Ritter 1981
O. trollii (Kupper 1929) Backeberg 1935

Wskazówki uprawowe
Do pomyślnej uprawy Oreocereusów należy stosować ogólne zasady uprawy kaktusów. Uwagę należy zwrócić na suche i chłodne zimowanie, najlepiej w temperaturach 0-5 ^oC. Przy zapewnieniu suchej atmosfery można te rośliny zimować jeszcze chłodniej, od 0 do -8 ^oC, jednak w polskim wilgotnym klimacie nie jest to zalecane. Oreocereusy znoszą w absolutnie suchych warunkach spadki temperatury do minus kilkunastu ^oC przez krótki czas (za najwytrzymalszy jest uważany O. trollii) i teoretycznie mogłyby być zimowane w nieogrzewanej szklarnii, jednak ze względu na nasz wilgotny klimat, może się to okazać ryzykowne. Oreocereusy dość dobrze kiełkują z nasion, w temperaturze ok. 15-20 ^oC. W uprawie potrzebują maksymalnej ilości słońca, i świeżego powietrza, dobrze rosną na otwartym słońcu, pod warunkiem zakrywania ich w czasie deszczu. Rosną średnio-szybko, przyrastają kilka cm rocznie, z wyjątkiem wolno rosnącego O. hempelianus. Doniczki powinny być dośc małe, z bardzo przepuszczalnym substratem - wyjątkiem jest O. leucotrichus, który z czasem krzewi się od podstawy, i potrzebuje szerszej doniczki. Najbardziej tolerancyjny na ewentualne błędy w uprawie jest popularny O. celsianus

Literatura
Chyba nie ma żadnej monograficznej pozycji poświęconej temu rodzajowi, co dziwne, o kaktusach tych nie ukazywało się wiele artykułów (na stronie znajduje się przedruk artykułu o Oreocereus z pisma Sukulenty). Najwięcej o Oreocereusach można przeczytać w książce Friedricha Rittera Kakteen in Sudamerika